Upadek Ciana. Krew rozlana na czarno-białym dywanie. Cisza, która nie była ciszą, lecz ciężarem, przygniatającym każdy oddech.Wyobraźcie sobie moment, w którym świat przestaje istnieć.Jedna sekunda. Jeden huk.I wszystko znika.
W rezydencji Deioglu nie było już marmurowych korytarzy, wysokich sufitów ani ciężkich zasłon falujących przy uchylonym oknie. Nie było zasad, dumy ani słów wypowiadanych z chłodną wyższością. Był tylko dźwięk strzału, który przeciął powietrze jak wyrok.A potem nastała cisza.Gęsta. Dusząca. Nieludzka.Cian leżał na podłodze.Jego ciało spoczywało bez ruchu, jakby nagle stało się częścią tego eleganckiego, martwego wystroju. Biała koszula nasiąkała krwią, która rozlewała się powoli, bez pośpiechu, jakby czas postanowił okrutnie zwolnić, zmuszając wszystkich do patrzenia.Obok niego leżał pistolet.Milczący świadek.Hanser klęczała przy nim.Nie czuła niczego. Ani dłoni. Ani powietrza w płucach. Jakby jej ciało zostało gdzieś daleko, a ona sama zawisła pomiędzy rzeczywistością a koszmarem.— Cian… — wyszeptała.Jej głos był tak cichy, jakby bała się obudzić tragedię.Nie odpowiedział.Dotknęła jego twarzy drżącą dłonią.— Otwórz oczy… proszę… spójrz na mnie…Szukała pulsu, lecz jej palce drżały tak bardzo, że nie potrafiła odróżnić życia od ciszy.Panika rozdzierała ją od środka.— Nie możesz mnie zostawić… nie teraz… nie po tym wszystkim…Jej łzy spadały na jego twarz, na jego koszulę, na jej własne dłonie. Jeszcze chwilę wcześniej kłócili się. Jeszcze chwilę wcześniej jego głos był pełen gniewu.Teraz był tylko bezruch.I cisza.Za ścianami rezydencji chaos budził się do życia.Bejza chodziła po pokoju jak zwierzę uwięzione w klatce. Jej oddech był nierówny, dłonie drżały.— Nie… nie… to nie tak miało być…Widziała wszystko.Krew. Broń. Hanser.Konsekwencje.— To przez nią… — wyszeptała, a w jej głosie mieszał się strach i gniew.Ale strzał był prawdziwy.Cian naprawdę leżał na podłodze.Nagle wybiegła z pokoju.Drzwi uderzyły o ścianę.Na korytarzu spotkała Mukader.
— Co to było?! — zapytała ostro, lecz jej głos drżał.— Strzał… w pokoju Ciana…Te słowa spadły jak ogień.Mukader pobladła.— Cian…I wtedy wszystko się zaczęło.Bieg. Krzyki. Panika.Schody, które zawsze były symbolem dumy, teraz stały się drogą do koszmaru.Gdy drzwi sypialni otworzyły się gwałtownie, czas znów się zatrzymał.Mukader zobaczyła syna.I coś w niej pękło.— Nie… — wyszeptała.To słowo było cichsze niż oddech, ale niosło w sobie całe jej życie.Upadła na kolana obok niego.— Synu… mój synu…Jej dłonie, zawsze pewne i silne, teraz drżały, gdy dotykały jego twarzy.— Otwórz oczy… matka ci każe…Ale on nie odpowiedział.W pokoju rozbrzmiewał płacz.Sinem, Fadime, Gulsum — wszyscy stali jak świadkowie końca świata.Hanser cofnęła się pod ścianę.Jeszcze chwilę wcześniej trzymała go w ramionach.Teraz nie było już dla niej miejsca.Była obca.Intruz w cudzym bólu.I wtedy padły pierwsze słowa, które zmieniły wszystko.— Ona tu była… — wyszeptała Bejza.Cisza.Wszystkie spojrzenia zwróciły się ku Hanser.— Była z nim sama…Mukader uniosła głowę powoli.Jej oczy były już inne.Nie było w nich tylko bólu.Był gniew.
— To przez ciebie.— Nie… — Hanser pokręciła głową — przysięgam…— Milcz!Krzyk przeciął powietrze.— Nie waż się mówić, kiedy mój syn leży we krwi!Hanser osunęła się niżej pod ścianą.— Ja go kocham…Mukader zaśmiała się przez łzy.Śmiech był złamany, przerażający.— To nazywasz miłością?Słowa spadały jak ostrza.— Od kiedy tu jesteś, przyniosłaś tylko chaos!Hanser nie miała już siły się bronić.Ale coś w niej pękło.Podniosła się.Drżąca, słaba, ale stojąca.— Możecie mnie nienawidzić… — powiedziała przez łzy — ale nie możecie powiedzieć, że chciałam jego śmierci.W pokoju zapadła cisza.Na moment nawet Mukader nie odpowiedziała.Ale ta chwila nie mogła trwać długo.Bo syreny już nadjeżdżały.Coraz głośniejsze.Ratownicy wtargnęli do pokoju, rozcinając dramat ostrymi komendami.— Proszę się odsunąć!Mukader nie chciała puścić syna.— Nie puszczę go!— Musisz… dla niego…Cian został podniesiony na nosze.Jego ręka opadła bezwładnie.Hanser zrobiła krok.
— Mogę… tylko raz…— Nie zbliżaj się do niego.Słowa Mukader były jak mur.Nie do przejścia.Nosze ruszyły.— Cian! — krzyknęła Hanser.Jej głos rozdarł powietrze.— Walcz… proszę… walcz…Drzwi zamknęły się za nimi.I nagle wszystko ucichło.Sypialnia opustoszała.Została tylko ona.I pistolet.Hanser opadła na kolana.Patrzyła na plamę krwi, jakby była granicą między tym, co było, a tym, czego już nigdy nie będzie.— Prawda wyjdzie na jaw… — wyszeptała.Jej głos był cienki jak nić.— Nawet jeśli mnie zniszczą…Spojrzała na broń.To nie był już przedmiot.To był początek wojny.Ale tej nocy…nie była wojownikiem.Była tylko dziewczyną, która straciła wszystko w jednej sekundzie.I została sama.Z ciszą.Która krzyczała głośniej niż jakikolwiek strzał.
